17 Οκτωβρίου "Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Φτώχειας"

International Day for the Eradication of PovertyΔιεθνής Ημέρα Εξάλειψης της Φτώχειας σήμερα και η φτώχεια βρίσκεται πιο κοντά μας από ποτέ. Αυτό μας δείχνει η έρευνα που δημοσιοποίησε πριν από λίγες μέρες η ΕΛΣΤΑΤ, στην οποία καταγράφεται δραματική επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης και του βιοτικού επιπέδου στην Ελλάδα από το 2010 έως το 2013.

Συγκεκριμένα, στο 35,7% ανήλθε το ποσοστό των πολιτών που ζουν υπό τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, 3.903.800 πολίτες έναντι 3.795.100 ένα χρόνο πριν. Η επίδοση είναι η δεύτερη χειρότερη πανευρωπαϊκά μετά την Βουλγαρία (48%) και με την Κύπρο να έχει ποσοστό πολιτών σε κίνδυνο φτώχεια μόνο στο 14,7%.

Σύμφωνα με την έρευνα, το ποσοστό του πληθυσμού που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες και στερείται βασικά αγαθά ξεπέρασε το 20%. Το έτος 2013, το 23,1% του συνολικού πληθυσμού της χώρας ήταν σε κίνδυνο φτώχειας όταν το όριο φτώχειας ορίζεται ως το 60% του διάμεσου συνολικού ισοδύναμου εισοδήματος του νοικοκυριού. Το 40% των φτωχών Ελλήνων στερείται ακόμη και βασικά διατροφικά αγαθά, ενώ το 50% στερείται ακόμη και την θέρμανση, σύμφωνα με τα ευρήματα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.

Στις μονογονεϊκές οικογένειες, η φτώχεια φτάνει στο 37%, ενώ τα παιδιά που ζουν σε φτωχιές οικογένειες ανέρχονται στο 28,8%. Κοινωνικές ομάδες όπως οι μακροχρόνιοι άνεργοι, οι νεοεισερχόμενοι στην αγορά εργασίας, οι εργαζόμενοι χωρίς ασφάλεια, οι οικογενειάρχες με χαμηλό εισόδημα, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι ηλικιωμένοι και τα άτομα με αναπηρία είναι ομάδες που πλήττονται σε μεγάλο βαθμό καθώς βιώνουν τη συσσώρευση χρεών, τη μείωση της αγοραστικής τους δύναμης, τη μείωση των εισοδημάτων και την αύξηση των φόρων.

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για την πραγματικότητα στη χώρα μας συγκλονίζουν. Όμως, η φτώχεια δεν είναι μόνο ποσοστά. Είναι η ντροπή, η αδυναμία, η ενοχή, ο φόβος του στιγματισμού, του σχολιασμού και της απομόνωσης. Σήμερα, το πρόσωπο της φτώχειας έχει αλλάξει μορφή. Παρουσιάζεται ως πρόβλημα ατομικό που βαραίνει βίαια αυτόν που τη ζει ενώ από τη φύση του είναι πρόβλημα κοινωνικό. Ίσως, αυτό που χρειάζεται είναι να εστιάσουμε, πέρα από τις αιτίες που οδηγούν στη φτώχεια, στον τρόπο που θα ξεφύγουμε από το φαύλο κύκλο της. Η φτώχεια οδηγεί στην απομόνωση και η απομόνωση συντηρεί τη φτώχεια. Μόνο ενδυναμώνοντας τον εαυτό μας, αναγνωρίζοντας την προσωπική μας αξία και ενισχύοντας τις ικανότητες μας να καταφέρουμε να απαλύνουμε τον πόνο και να αναζωπυρώσουμε την ελπίδα μέσα μας.